همیشه دلم می خواسته هر از چند گاهی نگاهی به کتابخانه ام بیندازم. دستی بکشم روی کتاب هایی که پیش تر ها خوانده ام و مثلن یکی را که بهم حس خوبی داده از آن میان بیرون بکشم و چند صفحه ای دوباره بخوانم. ریموند کارور باشد یا گراهام گرین، یا بکت یا سارتر کامو یا هر کس دیگر. این روزها اما وقت این کار را پیدا نمی کنم. این قدر کتاب در می آید که وقت نوشد به کتاب هایی که خوانده ای و لذتی برده ای سری بزنی.

فقط کتابی نو بگیری دستت و پشت به پشت کتاب ِ نو.

در سه هفته اخیر به کوندرا خوانی افتاده ام. پس از کتاب "عشق های خنده دار" و "کتاب خنده و فراموشی" حالا "هویت" را دست گرفته ام. نیم نگاهی هم دارم به کتاب "خانه ی خوبرویان خفته".